[anna]

ja bardzo nie lubie prosic kogoś o pomoc i to mnie gubi. Bo chce wszystko zrobić sama . Najgorzej było w szpitalu rok temu jak mi nogi stalły sie bezwładne i musieli mnie wozic na wózku.ALE badanie rezonansu tez było bez zmian.Przeczytaj moj post o wakacjach .Bardzo lubię chodzić po górach . Zdobycie prostego szczytu przywraca wiare w siebie.Ostatni raz byłam na Słowacji i doszłam do Zabiego Stawu który jest w połowie drogi na Rysy.Ania.

[Paweł]

Ja podobnie staram sie nie prosic kogos o pomoc bo zaraz a co Ci jest lub cos w tym stylu Pomagaja mi ludzie co wiedza co mi dolega i wiem, ze moge z nimi zawsze porozmawiac w jakim sensie trzyma mnie to na duchu mozna sie wygadac
Tez lubie chodzic po gorach i wiem jakie to jest uczucie gdy zdobedziemy jakis szczyt
ale teraz sam boje sie w gory pojechac sami wiecie jaki to jest strach

[anna]

Ja pomimo choroby wyjeżdżam w góry tyko mam pomoc w mężu on mnie prowadzi za ręke. Czy musisz dopłacać do sanatorium Ania.

[Ela]

A nie uważacie, że trzeba dojrzeć do proszenia o pomoc? Bo ja musialam. Też na początku nie wyobrażałam sobie, ze to kiedyś nastapi, a jednak. Przcież coraz częściej kazdy z nas bedzie jednak zmuszony z tej pomocy korzystać.

[Ewa]

Bardzo ciężko jest prosić o pomoc. Taka prośba, to przyznanie się przed sobą i innymi do własnej słabości, do tego, że sami czegoś nie umiemy/nie możemy zrobić. Dzieci uczy się samodzielności i za samodzielność się je chwali, później od młodzieży i dorosłych samodzielności się wymaga, a każdy, kto nie jest samodzielny, zostaje zepchnięty na margines życia zawodowego, które zajmuje większość czasu. Ponadto każdy z nas chce się pokazać z jak najlepszej strony nie tylko innym, ale też sobie. Kiedy trzeba prosić o pomoc, nasz obraz siebie, jako osób radzących sobie w życiu ulega zakłóceniu: prośba o pomoc stoi w jawnej sprzeczności z tak cenionym przymiotem jakim jest samodzielność, sprawność czy zaradność. Czasem łatwiej jest nie podjąć się zadania, niż wykonać je wspólnie z drugim człowiekiem. Jest łatwiej, ale wątpię, żeby tak było lepiej.
Mi też proszenie o pomoc nie przychodzi łatwo. Tym trudniej jest, kiedy jestem przekonana, że powinnam to widzieć, umieć, że to należy do MOICH obowiązków. Niestety (a może na szczęście) jesteśmy tylko ludźmi, a nie wszechmocnymi bogami i czasem potrzebujemy pomocy. Ja nauczyłam się już prosić o pomoc, choć też jedynie w wyjątkowych przypadkach.